Hier vertraagt het leven

 Hier vertraagt het leven.

Dit is jong zijn; dit is meanderend

door het lijden van het leven zich een weg banen

 

Ik zou liever een put graven in het Vlaamse zandleem

en mezelf ten ruste leggen bij de vijver

Naast de schapen van de rijken

Of welk familielid van een ex-klasgenoot hier ook woont.

 

Ik zou liever nog vastzitten in mijn eigen melancholie

Het bultig asfalt vereren, want wortels blijven,

zelfs wanneer uitgewalst onder steen of façade

Liever toen nog beloken sigaretten roken

En morgen naar school toe moeten gaan in mijn zwarte Primark skinny jeans

Nog van mijn vader houden

Toch weg willen

 

Helaas zijn mijn broeken nu duurder

Net zoals mijn sigaretten trouwens

Ik rook ze op het balkon van mijn eerste stadsappartement terwijl mijn hart tegen mijn gekrompen borstkas bonkt.

 

Het ding met de stad is dat zij heelt tot zij de ziekte zelf wordt.

De ruimte wordt ingenomen door oude geesten, en

paranoia loert om elke straathoek

De statige kathedralenkerken staan als steunpilaren in de toekomstvisie van mijn leven

“Deze stad is op palen gebouwd”, zegt mijn moeder

opnieuw en opnieuw en opnieuw –

ondersteunen het steen op het moeras waar deze stad op gebouwd is

 

Hoelang nog tot de grond zal wegzakken onder mijn voeten uit

Hoelang nog tot het oblieke grindcement zal glad geslaan zijn

Hoelang nog tot de wrijving mijn ribben aan de binnenkant kapot geschuurd zal hebben

En ik uitgehold zal achterblijven

 

Maar neen

Keert weder

Vult op

Versterkt

Veldenlucht maakt vrij.