Column: over mentale kermisdeuntjes, Stefan Hertmans en de Grote Pretentieusheid van de kunst
Als literatuurstudent is het een hele worsteling om te lezen wat je zelf heel graag wilt lezen. Het lijkt wel alsof verplichte teksten al het plezier uit lezen lijken te zuigen, en zelf een roman kiezen een guilty pleasure lijkt te zijn. Nadat ik mijn verplicht leeswerk af had, selecteerde ik voor het verse jaar een niet zo vanzelfsprekende, logische keuze: Dius , de recentste roman van auteur Stefan Hertmans. Begrijp me niet verkeerd: ik hou ervan om literatuur te studeren. Ik schaam me soms omdat ik te weinig lees en te veel achter de tv hang of mijn duim een kramp geef door mijn dagen weg te scrollen - goed wetende dat er nog zoveel boeken afgestoft en opengeslagen zouden-moeten-worden. Dat kermisdeuntje zit al jaren in mijn hoofd 'moeten-meer-doen-moeten-doen-meer-meer-meer' en elke keer concludeert mijn jaarlijkse reflectie dat ik weldegelijk opnieuw gefaald ben in het 'meer-doen' (ook al is dat objectief bekeken niet per se zo). Wanneer ik in de les een naam of we...
